ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่ามันถึงเวลา..ไม่สิ..เลยเวลามานานแล้ว เวลาที่เราควรจะตัดใจเสียที
แต่เพราะแคร์ แต่เพราะรัก แต่เพราะไม่อยากปล่อยไป สิ่งเดียวที่สำคัญที่สุดของหัวใจ..
มันเหมือนกับถ้าปล่อย ส่วนหนึ่งของหัวใจมันจะหายไปและจะหายไปเช่นนั้นไปตลอด
ไม่รู้ว่าที่ว่างส่วนที่หายไปเมื่อไรจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม
ไม่ใช่ไม่รู้ว่า คนๆนั้นมีเจ้าของ และเราก็มีสิทธิ์เป็นและคิดได้แค่เป็นเพื่อน
แต่บางทีหัวใจมันก็ไม่ฟังเหตุผลที่มันสมควรจะฟัง มันอาจจะเป็นการรักโดยโง่งม แต่อย่างน้อยก็ได้รัก ฟังดูยังไงก็เป็นเหมือนคนขี้แพ้
แต่ก็คงเป็นคนขี้แพ้มาตั้งแต่ตอนแรกที่เริ่มรักแล้วด้วยซ้ำ
มันไม่สำคัญว่าเรารักเขามากแค่ไหนและมันไม่สำคัญด้วยว่าเขารักเรามากแค่ไหนเช่นกัน มันอยู่ที่ว่า เขารักเราแบบไหนมากกว่า
หากความรักที่เขาให้มันเป็นแค่เพื่อน ตัวเราที่รักเขา ก็ต้องพยายามฝืนใจรักเขาในแบบที่เพื่อนรักต่อไปแม้ว่าใจจะหวังว่าสักวันเขาจะเข้าใจว่า เราไม่สามารถรักเขาในแบบเพื่อนได้
แต่เมื่อไรล่ะที่จะถึงวันนั้น?...
ตอนนี้ มันไม่สำคัญอีกแล้วว่าเมื่อไร ตอนนี้สิ่งสำคัญคือ รับรู้ได้แล้วว่าควรตัดใจ
การตัดใจไม่ใช่ การละทิ้งความรู้สึกแต่รับรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้
บางสิ่งบางอย่างไม่ต้องลองก็..รู้ว่าเป็นไปไม่ได้...
ถ้าหากเรารักเขามาก..รักจริง ต้องกล้าปล่อยเขาไป..
สุดท้ายอยากบอกจริงๆ..ว่ารัก..รักจนไ่ม่อาจรักใครได้อีก..
แต่ถ้าหากต้องการให้ความรักของเราเป็นแค่เพื่อน เราก็จะเป็นเพื่อนตลอดไปและจะคอยอยู่เป็นกำลังใจเสมอ นั้นคือคำสัญญาที่จะไม่มีวันเลือน..
ได้เวลาตัดใจสักที..
edit @ 22 Jul 2008 01:23:45 by เคน