ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่ามันถึงเวลา..ไม่สิ..เลยเวลามานานแล้ว เวลาที่เราควรจะตัดใจเสียที

แต่เพราะแคร์ แต่เพราะรัก แต่เพราะไม่อยากปล่อยไป สิ่งเดียวที่สำคัญที่สุดของหัวใจ..

มันเหมือนกับถ้าปล่อย ส่วนหนึ่งของหัวใจมันจะหายไปและจะหายไปเช่นนั้นไปตลอด

ไม่รู้ว่าที่ว่างส่วนที่หายไปเมื่อไรจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

ไม่ใช่ไม่รู้ว่า คนๆนั้นมีเจ้าของ และเราก็มีสิทธิ์เป็นและคิดได้แค่เป็นเพื่อน

แต่บางทีหัวใจมันก็ไม่ฟังเหตุผลที่มันสมควรจะฟัง มันอาจจะเป็นการรักโดยโง่งม แต่อย่างน้อยก็ได้รัก ฟังดูยังไงก็เป็นเหมือนคนขี้แพ้

แต่ก็คงเป็นคนขี้แพ้มาตั้งแต่ตอนแรกที่เริ่มรักแล้วด้วยซ้ำ

มันไม่สำคัญว่าเรารักเขามากแค่ไหนและมันไม่สำคัญด้วยว่าเขารักเรามากแค่ไหนเช่นกัน มันอยู่ที่ว่า เขารักเราแบบไหนมากกว่า

หากความรักที่เขาให้มันเป็นแค่เพื่อน ตัวเราที่รักเขา ก็ต้องพยายามฝืนใจรักเขาในแบบที่เพื่อนรักต่อไปแม้ว่าใจจะหวังว่าสักวันเขาจะเข้าใจว่า เราไม่สามารถรักเขาในแบบเพื่อนได้

แต่เมื่อไรล่ะที่จะถึงวันนั้น?...

ตอนนี้ มันไม่สำคัญอีกแล้วว่าเมื่อไร ตอนนี้สิ่งสำคัญคือ รับรู้ได้แล้วว่าควรตัดใจ

การตัดใจไม่ใช่ การละทิ้งความรู้สึกแต่รับรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้

บางสิ่งบางอย่างไม่ต้องลองก็..รู้ว่าเป็นไปไม่ได้...

ถ้าหากเรารักเขามาก..รักจริง ต้องกล้าปล่อยเขาไป..

สุดท้ายอยากบอกจริงๆ..ว่ารัก..รักจนไ่ม่อาจรักใครได้อีก..

แต่ถ้าหากต้องการให้ความรักของเราเป็นแค่เพื่อน เราก็จะเป็นเพื่อนตลอดไปและจะคอยอยู่เป็นกำลังใจเสมอ นั้นคือคำสัญญาที่จะไม่มีวันเลือน..

ได้เวลาตัดใจสักที..

edit @ 22 Jul 2008 01:23:45 by เคน

ขอสักวันที่จะเขียนเป็นอังกฤษ อยากระบายสุดๆ

 

Sometimes, love is just not enough

No matter what, it was a feeling that make a person becomes a fool.

A fool who did not know when to stop the feeling, and cannot blame anyone except his/herself.

Stupid enough to keep on waiting like a dog wagging its tail for its master.

 

Right now, my feeling is all mixed up between love and hate.

When did I turn into a heartless being?

How come that I did not feel pain?

or Care about anything?

When did my gaze become so cold and empty?

 

I knew one thing...I have become a heartless being that has nothing..to begin and to lose

A heart with no brain is so stupid to fall and can't get up on its own.

The heart that is so stupid to flutter when that someone shown up...

then break into many pieces when the person leave with nothing at all..

except pain..

 

I was just wondering.. Am I worth anything for that person or mean nothing at all?

I don't know why, and i don't know how, or what to do..

Yes, I am lost... and nowhere to be found.. All I see now is darkness..

Sometimes, I don't know how much does it need to become strong...or when is it going to be enough...Cause I don't have the strength to move on..No..I don't have a strength to move at all...

No matter how much you did for someone, No matter how much you suffer..

You never be acknowledge by the one who make you felt that way..

In the end, you might mean nothing to that person. Not even one bit... 

When will it ended...this feeling..

When will I stop being a stupid person..

All I want now is the truth...no more lies and excuses..

I just want to know...What do you want from me?

Because I couldn't do anything right and I don't know what to do anymore...

I am lost..in a place that no one can finds..

It's time for me to realize..Sometimes love is not enough

Yes, just loving you is not enough.. 

edit @ 3 Apr 2008 18:41:22 by เคน

คิดว่าใครๆก็คงเป็น...ที่คิดจะฝันถึงวันที่ยิ่งใหญ่..(มาซะหรู)

 ใครๆก็อยากดัง ใครๆก็อยากเป็นที่ยอมรับ และใครๆหลายๆคนก็คงอยากรวย! (เรื่องสำคัญเลยนะเนี่ย)

 สักวันหนึ่งเราทุกคนก็ต่างฝันว่าอยากจะยืนอยู่บนจุดสุงสุดของชีวิต เป็นที่รู้จักและได้เป็นอะไรสักอย่างตามที่ฝันไว้ แต่จะมีสักกี่คนและสักกี่รายที่จะฝ่าฟันไปถึงตรงจุดนั้น นี้แหละคือจุดที่สำคัญที่สุดในการจะเป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่

  หลายคนคงมีความฝันต่างกัน...และที่แน่ๆหลายๆคนคงไม่ได้อยากจะเป็นคนดังหรือเป็นอย่างที่กล่าวมา เพราะว่าอยากดำเนินชีวิตอย่างพอเพียง..(นั้นก็เป็นการดำรงชีวิตอีกแบบ)

 ตอนนี้อยากจะเล่าถึงความฝันที่สุดแสนจะเพ้อเจ้อ ที่คิดว่าใครๆหลายๆคนก็คิดเหมือนกันว่าอยากเป็น นั้นคือการเป็นนักเขียนที่เขียนผลงานที่ได้รับความนิยม แต่กว่าจะถึงวันนั้นใครจะรู้ว่า...มันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ 

แม้่ว่าตอนนี้อาจเป็นเพียงความฝันที่ยังไม่ได้เป็นรูปเป็นร่างและกระท่อนกระแท่นมากพอสมควร จุดอุปสรรคสำคัญของนักเขียนไม่ใช่การแข่งขันกับคนอื่นหรือใครคนใดเป็นพิเศษ แต่เป็นคนใกล้ตัวที่สุด นั้นคือตนเอง

 การที่จะแต่งนิยายเรื่องหนึ่งนั้นการเริ่มต้นยากน้อยกว่าการเขียนให้จบ หากเป็นเพราะเหตุผลที่ว่า เวลาและปัจจัยหลายๆอย่างจะรั้งเราไม่ให้เขียนจนจบ จุดสำคัญของการเขียนหนังสือคือความกระตือรือร้น นั้นเป้นสิ่งสำคัญที่มักจะเลือนหายเมื่อกาลเวลาผ่านไป นี้เป็นสิ่งที่ยากเอาชนะมากที่สุดก็ว่าได้ 

 ตอนนี้เราเองก็ยืนอยู่ ณ จุดที่เรียกว่าจุดกำหนดชะตาตัวเอง...

 อยากเป็นนักเขียนที่มีผลงานตีพิมพ์และได้รับความนิยมเป็นอย่างหนึ่ง แต่ตอนนี้มองไปไกลกว่านั้น ที่อยากทำมากที่สุด คือ การที่จะได้นำเอาผลงานของตัวเองมาทำเป็นหนังอนิเมชั่นเรื่องเยี่ยมสักเรื่อง...

 เพ้อเจ้อจริงๆใช่มั้ย?

ตอนนี้คงตอบว่า ใช่ เพราะมันอยู่ไกลเหลือเกินและที่สำคัญ...ตัวนิยายเองมันยังไม่เสร็จ!!! (แล้วจะเอาอะไรไปทำ?)

 แต่ก็ยังอยากทำ มันเป้นฝันอันสูงสุดที่จะทำหนังสือของตนเองให้เป็นอนิเมชั่นสักเรื่องและหวังว่ามันจะได้รับความนิยม เช่นเดียวกับที่หวังว่านิยายที่เขียนอยู่(หลายเรื่อง)จะได้รับเช่นกัน 

 ตอนนี้เตรียมรอรับผลสอบ(และหวังว่าคงได้ไปสัมภาษณ์) เพื่อที่จะได้เข้าไปเรียนในมหาลัย เพื่อที่จะเรียนรู้ว่าการทำอนิเม ทำยังไง ฟังดูเหมือนคนที่ำไม่มีใครทำให้จะัทำเอง แต่เปล่าเลย ที่อยากเรียนเพื่อที่จะได้ทำได้อย่างถูกจุด เพื่อที่ผลงานที่ออกมานั้นจะเป็นไปอย่างทีเ่ราคิดมากที่สุด ตรงกับนิยายของเราให้ได้มากที่สุด เพราะเชื่อว่าไม่มีใครทำผลงานใดได้ดีเท่ากับตัวเราเอง...ปณิฐานสูงสุด

 มันเป็นความฝันอันเพ้อเจ้อออ แต่ว่า ก็ยังจะเพ้อเจ้อ เพราะนั้นคือความฝันสูงสุดของตัวเอง ที่เชื่อว่าถ้าได้ทำแล้วคงนอนตายตาหลับ บ้านหลังใหญ่ใครๆก็อยากได้ แต่ที่สำคัญที่สุดของตนเองตอนนี้คือการทำทุกอย่างที่จะให้ได้มาซึ่ง...หนทางที่จะไปยังฝันอันเพ้อเจ้อ

 จะเพ้อเจ้อหรือไม่ อยู่ที่ตัวเรา มันจะไม่ใช่แค่ความฝันอันเพ้อเจ้อ เมื่อวันหนึ่่งเ้ราทำมันสำเร็จ

 พูดซะหรู..แต่ก็เป็นปณิฐานในตอนนี้

 หวังว่า...ความฝันอันสวยหรูนี้จะเป็นจริง...

หวังว่า...พระเจ้าและสวรรค์คงไม่กลั่นแกล้งคนๆนี้ให้เปลี่ยนหนทางออกห่างไกลจากฝันๆนี้

หวังว่า...ความฝันนี้จะเป็นสิ่งที่บันดาลให้เราได้เป็นอย่างที่อยากเป็น..

 นี้คือความฝันอันเพ้อเจ้อ ที่อยู่ที่สุดของชีวิตนี้ ขอให้ฝันนี้เป็นจริงทีเถิด